آیا اسب ها شنوایی بهتری نسبت به انسان ها و سگ ها دارند؟در این مقاله فکر کردیم که درباره شنوایی اسبها بیشتر بدانیم در واقع از مقایسه آن با انسان تا تأثیر مشکلات بر زندگی اسب ها.
ما با متخصصان پروفسور کاترین برایت، استاد شنوایی شناسی در دانشگاه شمالی کلرادو، و پروفسور ریکیه هفنر، از دانشگاه تولدو صحبت کردیم تا اهمیت شنوایی برای اسب ها را کشف کنیم.
پروفسور برایت برای مرکز FETCHLAB دانشگاه، یک آزمایشگاه بین المللی معروف شنوایی حیوانات و آکوستیک زیستی کار می کند
. پروفسور هفنر در پنج دهه گذشته شنوایی را در حدود 40 گونه مختلف از حیوانات مطالعه کرده است.
در حالی که ما توجه خود را از سم به هرتز تغییر می دهیم و فرکانس را به جای حصار در نظر می گیریم، در اینجا 10 واقعیت در مورد شنوایی اسب ها آورده شده است.
1. شنوایی اسب شبیه انسان است
اسبها صداها را در طیف وسیعتری از فرکانسها نسبت به ما میشنوند، اگرچه سطوح دسیبلی که آنها به آن پاسخ میدهند تقریباً یکسان است.
همانطور که پروفسور برایت می گوید:
“انسان هایی که شنوایی خوب دارند صدا را در محدوده فرکانس 20 هرتز تا 20000 هرتز درک می کنند.
در حالی که محدوده فرکانس های شنوایی اسب بین 55 تا 33500 هرتز با بهترین حساسیت آنها بین 1000 تا 16000 هرتز گزارش شده است. .
همانطور که هر کسی که با اسب کار می کند می داند، این بدان معنی است که آنها اغلب می توانند از چیزی خارج از محدوده شنوایی ما آگاه باشند و به آن واکنش نشان دهند.
از سوی دیگر، سگها میتوانند فرکانسهای بالای 45000 هرتز و احتمالاً بالاتر را بشنوند، در حالی که فیلها فرکانسهای بسیار پایینتر و تنها تا حدود 10000 هرتز را در انتهای طیف با فرکانس بالا میشنوند.
2. بینایی آنها بهتر از شنوایی آنهاست
شنوایی در همه پستانداران نقش یکسانی دارد.
این به ما امکان می دهد حیوانات دیگر را شناسایی کنیم.
زیرا این حیوانات هستند که بیشتر صداهایی را که حیوانات دیگر می شنوند تولید می کنند.
هنگامی که یک حیوان شناسایی می شود، گوش ها به ما می گویند که از کجا آمده است تا بتوانیم آن را به صورت بصری بررسی کنیم تا تصمیم بگیریم که آیا خطرناک است یا خیر.
پروفسور هفنر می گوید: «اسب ها در این کار خوب نیستند. این احتمالاً به این دلیل است که دید آنها بسیار خوب است و تقریباً کل افق را در بر می گیرد.
“به نظر نمی رسد آنها به دقت زیادی از گوش خود در مورد موقعیت مکانی نیاز داشته باشند، فقط کافی است به چشمان خود مکان تقریبی بدهند تا نگاه خود را برای بررسی آنچه که صدا ایجاد می کند هدایت کند.”
3. زبان بدن کلید ارتباط است
اسب ها به عنوان حیوانات طعمه ترجیح می دهند در گله بمانند و ارتباط با زبان بدن را به جای صدا ترجیح می دهند.
آنها به موقعیت بدن و نشانه های ظریف بدن و سر، حتی تکان دادن گوش یا گشاد شدن چشم، برای برقراری ارتباط در گله تکیه می کنند.
پروفسور برایت میافزاید:
«به گفته وی، آنها از حس شنوایی بدیع خود برای درک تغییرات محیط خود استفاده میکنند، که این ویژگی نیز برای حیوانات شکار است.
“من گمان می کنم که حیوانات اصطبل که ممکن است قادر به دیدن یکدیگر نباشند، بیشتر از حیوانات در یک گله از طریق صداها ارتباط برقرار می کنند.
صدای آرامش بخش خش خش یونجه را در مقابل صدای خرخر کردن در غرفه همسایه تصور کنید.
4. گوش آنها می تواند به طور مستقل تا 180 درجه بچرخد
مانند همه پستانداران، گوش های اسب برای مکان یابی و تقویت صداها شکل گرفته است.
گوش های اسب نه تنها برای شنیدن شکل دارند، بلکه به دلیل ماهیچه های اطراف گوش، می توانند هر گوش را به طور مستقل تا 180 درجه بچرخانند تا بدون چرخاندن سر به صدا توجه کنند.
پروفسور هفنر می گوید این چرخش به این دلیل است که آنها در تعیین منبع صداها خوب نیستند.
او میافزاید:
«احتمالاً به همین دلیل است که وقتی صدای ناگهانی کوتاهی میشنوند سرشان را بالا میگیرند و گوشهایشان را میچرخانند.
آنها سعی میکنند آن را پیدا کنند. سایر حیوانات سم دار (اما نه خوک) همین ویژگی را دارند.»
5. گوش های آنها داستانی را بیان می کند
گوش اسب ها در درجه اول برای شنیدن است، اما از آنها برای بیان و برقراری ارتباط نیز استفاده می شود.
وقتی اسبی گوش هایش را عقب می اندازد معمولاً به این معنی است که آنها عصبانی هستند و ممکن است اسب دیگری را تهدید یا هشدار دهند.
اگر گوشها را جلو گرفته و اسب حواسش باشد، به این معنی است که اسب گوش می دهد.
اگر گوشها به سمت جلو و سفت و سوراخهای بینی شعلهور شوند، به این معنی است که اسب میترسد یا واقعاً به چیزی علاقه دارد.
6. مشکلات شنوایی می تواند بر رفتار تأثیر بگذارد
اسبهای مبتلا به کم شنوایی ممکن است تغییرات رفتاری نشان دهند .
به عنوان مثال:
به نشانههای صوتی پاسخ نمیدهند .
یا ممکن است بیش از حد معمول مضطرب باشند.
همچنین در بسیاری از موارد، کاهش شنوایی می تواند شناسایی نشده یا نادیده گرفته شود.
پروفسور برایت میگوید:
وقتی اسبی دچار تغییر رفتار میشود تجربه من این است که شنیدن چیزی نیست که صاحب اسب یا مربی معمولاً به آن فکر میکند
اسبها در برقراری ارتباط از راههای دیگر (مثلاً تفسیر نشانههای بصری و بویایی) خوب هستند تا بتوانند هرگونه تغییر در شنوایی را از انسانهایی که با آنها کار میکنند پنهان کنند.»
7. اسب ها به اندازه انسان ها تحت تاثیر کم شنوایی قرار نمی گیرند
کم شنوایی مرتبط با افزایش سن، که به عنوان پرزبایکوزیس نیز شناخته می شود، نوعی کم شنوایی حسی عصبی است که به صورت افزایش آستانه شنوایی و تغییر در پردازش شنوایی ظاهر می شود.
همانطور که داده های FETCHLAB در نمودار بالا نشان می دهد، از دست دادن شنوایی با افزایش سن برای اسب ها به اندازه انسان ها مهم نیست.
پروفسور برایت میافزاید:
«یکی از دانشجویان دکترای ما، برنا ملوین، اخیراً مطالعهای را در مورد مقایسه پاسخهای برانگیخته شنوایی ساقه مغز (BAERS) اسبهای جوان و پیر انجام داده است.
او هیچ تفاوتی در پاسخ ها برای گروهی از اسب های 20 تا 31 ساله در مقایسه با گروهی از اسب های جوان (<7 سال) پیدا نکرد.
با این حال، محیط نه فیزیولوژی ممکن است دلیل تفاوت بین زوال شنوایی انسان و اسب باشد.
او میافزاید:
ما از این مطالعه به این نتیجه رسیدیم که:
آنچه ما از دست دادن شنوایی مرتبط با افزایش سن در انسان در نظر میگیریم ممکن است در واقع اثر تجمعی قرار گرفتن در معرض صدا، مواد سمی و سایر عوامل محیطی باشد که در طول عمر رخ میدهند.
8. کم شنوایی می تواند تحت تأثیر عوامل متعددی قرار گیرد
علاوه بر افزایش سن، اختلالاتی که بر شنوایی اسب تأثیر می گذارد عبارتند از:
استئوآرتروپاتی تمپوروهیوئید (THO)، ناشنوایی مادرزادی (اغلب به رنگ پوشش)، بیماری های مغزی، ضربه به سر و عفونت گوش.
پروفسور برایت میگوید:
«من باور نمیکنم که ما در مورد شیوع کم شنوایی در اسبها به اندازه سایر گونهها اطلاعات داشته باشیم.»
9. کم شنوایی نباید مشکل بزرگی باشد
هنگامی که اسبی به عنوان اسب کم شنوا شناخته می شود، آموزش و هندلینگ می تواند تأثیر مثبتی داشته باشد.
نکته کلیدی آگاهی از مشکل است.
پروفسور برایت می گوید:
«اسبی که دچار کم شنوایی است ممکن است نتواند دستورات یا صداها را در محیط خود بشنود، اما آن اسب از جهات دیگر با هیچ اسب دیگری تفاوتی ندارد و به تمرین پاسخ می دهد.
مالک/مربی باید نیازهای ارتباطی اسب را درک کند و چگونگی برقراری ارتباط موثر با اسب ناشنوا یا کم شنوا را بیابد.
استفاده از نشانه های بصری و لمسی نیز بیشتر مورد نیاز خواهد بود.
اگر صاحبان و مربیان از کم شنوایی اسب آگاه باشند، می توانند اسب را به گونه ای آموزش دهند که برای مربی و اسب بی خطر باشد.
اسبهای ناشنوا میتوانند کاملاً کاربردی باشند و مانند اسبهای شنوا عمل کنند. برخی از اسب های عملکرد بسیار موفق ناشنوا بوده اند.
10. ممکن است شنوایی اسب ها تکامل یافته باشد
ما از خود پرسیدیم که آیا شنوایی اسب ها با تاریخ سازگار شده است؟
پروفسور هفنر می گوید:
نه، هیچ کس این را نمی داند.
ما میتوانیم حدس بزنیم که از آنجایی که آنها به عنوان حیوانات کوچکتر شروع شدند، احتمالاً فرکانسهای بالاتری از آنچه اکنون میشنوند شنیدند.
