پگاسوس، اسب بالدار

پگاسوس اسبی بالدار و جاودانه و از اساطیر یونان باستان است. طبق افسانه های یونان باستان، پگاسوس حاصل رابطه مدوسا و پوزئیدون بود.

این مجسمه برنزی دو زن تیرانداز آمازونی را نشان می دهد. آمازونها قبيله‌ اي‌ از زنان‌ جنگجو بودند كه‌ هيچ‌ مردي‌ را ـ به‌ غير از زمانهاي‌ ويژه‌ ـ به‌ قبيله‌ راه‌ نداده‌ و براي‌ خود ملكه‌ اي‌ جنگجو داشتند كه‌ قدرت‌ سياسي‌ نظامي‌ قبيله‌ را در اختيار داشت‌.

اهيمت اسب در ميان ايرانيان شمالي، يعني سکاها، سرمت ها، آلان ها و غيره، هم در نوشته هاي مورخان منعکس است و هم در آثار باستان شناسي و لغوي.  سوارکاري سکاها را هرودتوس و استرابو و ديگر نويسندگان عتيق موکداً ياد کرده اند و هرودتوس آنها را «کمانوران سوار» مي خواند. 

شعری در وصف اسب حضرت علی(ع)

محمّد بن حسام خوسفي، در وصف اسب حضرت علي (ع) شعری سروده است که با هم می خوانیم:

اسب در ایران باستان و گذشته های دور جایگاه و نفوذ عمیقی در عقاید، باورها و تفکر اساطیری جامعه داشته است.

جام نقره‌ای هخامنشی به شکل سر اسب با پیشینه‌ای نزدیک به بیست و پنج سده متعلق به عصر هخامنشی بوده و از دو قسمت تشکیل شده است، یک جام استوانه‌ای و پوسته‌ای به شکل سر اسب که آن را پوشانده است.

طبق آنچه در مقاله قبلی آمد، ايرانيان غربي در مدت دويست سال از آشوريان زيان ديدند و به ويژه مادها صدمات فراوان خوردند.

نگاره ای از اسب شاه عباس با پیشینه‌ای ۴۲۰ ساله. اثری از رضا عباسی سر‌شناس ترین نقاش دربار شاه عباس.

خواجوي کرماني در «هماي و همايون» از خوبي اسب سخن گفته و در «ديوان» خويش از ناتواني اسبي که به او هديه داده بودند شکايت نموده است:

نقش اسب در ايران باستان

نقش اسب در فرهنگ مردم دوران باستان با قرباني کردن آن براي خدايان شروع شد. با اهلي شدن اين حيوان منبع قدرت عظيمي براي کار و حمل و نقل پيدا شد که تا به حال جريان دارد.

از اواخر هزاره دوم ق م موج هاي تازه اي از هندواروپاييان به پشتيباني گردونه ها و سوارانشان به اروپا و خاورميانه و هند شمال غربي سرازير شدند و در همه جا تسلط يافتند.

اردشیر سوار بر اسب

بشقاب نقره متعلق به دوره ساسانی که بر روی آن نقش برجسته اردشیر سوار بر اسب حک شده است.
محل کشف این اثر باستانی نامعلوم است. (مجموعه توقیفی موزه ملی ایران)

صفحه5 از19

آخرین‌پست‌های ایران هورسی در اینستاگرام؛ ما را دنبال کنید: