شعر زیبای اسب سفید وحشی، اثر شاعر ارزنده و چهره ماندگار ادبیات کشورمان، مرحوم منوچهر آتشی تقدیم شما باد.

یکی از اسبان قدیمی ایران نیز اسبی است که یزدگرد اول پادشاه ساسانی، معروف به بزه کار را هلاک کرد.

یزدگرد اول در آغاز پادشاهی خود چون می خواست از اختلافات سیاسی و مذهبی ایران و روم بکاهد و از ایجاد جنگ جلوگیری کند ، با اقلیت عیسوی ایران مهربانی و مدارا می کرد. به همین سبب روحانیون زردتشتی و بزرگان ایران او را دشمن می شمردند.

ساسانيان اسب را برترين جانوران مي دانستند و اسب سفيد خوش پشم زردگوش و درخشان موي و سفيد پلک را از همه مرغوب تر مي شمردند.

در آخرین قسمت از مقالات نام های نشأت گرفته از اسب در ایران باستان،‌ به ارائه باقی مانده این نام ها و ارائه توضیحاتی چند پیرامون برخی از آن ها مانند سیاوش و بهزاد می پردازیم. با ما همراه باشید:

در دو مقاله قصد داریم شما را با اصطلاحات پوشش آلات و زیور آلات اسب زیبای ترکمن آشنا کنیم؛ اسب های بلند قد و زیبایی که با این پوشش های زیباییشان دو چندان می شود.

اسب در ضرب المثل ها 2

در مطلب قبلی شما را با تعدادی از ضرب المثل های شیرین فارسی در مورد اسب آشنا کردیم؛ حال در این مطلب به تعداد دیگری از این ضرب المثل ها می پردازیم:

ظرف ساسانی به شکل اسب

این ظرف آبخوری به دوره ساسانی و به سال های 200 تا 325 میلادی باز می گردد.
این ظرف به شکل اسب و از جنس نقره با بخشهای زراندود در اندازه: 32.7 در 12 در 10.8 سانتی متر تهیه شده است.
این اثر در حال حاضر در موزه ی هنر کلیولند قرار دارد.

موضوع محوري اين مقاله مقايسه شبرنگ بهزاد، اسب شگفت انگيز سياووش، با پگاز یا پگاسوس اسبي شگفت در اسطوره هاي يونان است. شباهت هاي بسيار اين دو اسب و صاحبانشان و نيز تفاوتهاي آنها مطرح شده است.

پیش از این شما را با اشعار اساتیدی چون خواجوی کرمانی، محمّد بن حسام خوسفی و منوچهری دامغانی در وصف اسب آشنا کردیم؛ در این مطلب نیز توصیف اسب توسط حکیم ابونصر اسدی طوسی و فرخی سیستانی را ارائه خواهیم کرد:

اشکانيان به زيبايي اسبان خود مي نازيدند و فرزندان و زيردستان خود را هنر کمانوري و سواري مي آموختند. آئليان مي افزايد: «آنان همواره بر پشت اسب سوارند: سواره به رزم و بزم مي روند؛ سواره به کارهاي دولتي و شخصي مي رسند؛ سواره سفر مي کنند و به ديد و بازديد مي پردازند و يا در جايي درنگ مي آورند و مي گويند و مي شنوند.

استفاده از نماد اسب بالدار در هنر ایرانی سده‌های میانه چندان معمول نبوده است، این ظرف سرامیکی که پیشینه‌ای بیش از نهصد سال دارد در دوران امپراتوری سلجوقی ساخته شده است.

در این دوره با وجود آنکه سلجوقیان ایران و فاطمیان مصر رقابت مذهبی و فرهنگی تنگاتنگی با یکدیگر داشتند، شاهد نمونه‌هایی از نمادهای رایج مصر در هنر ایرانی به خصوص سرامیک سازی هستیم و دلیل آن می‌تواند خاستگاه مصری تکنیک‌های سرامیک سازی ایرانی در این دوره باشد.

سانتور یا قنطورس موجودی افسانه ای در یونان باستان است که بالاتنه آن انسان و پائین تنه آن اسب است. در افسانه های یونان باستان این موجودات دارای قدرت تکلم بوده و در جنگل های یونان زندگی می کنند و از قدرت اختفای بالایی برخوردارند لذا همیشه از چشم انسان ها پنهان هستند.

صفحه2 از19

آخرین‌پست‌های ایران هورسی در اینستاگرام؛ ما را دنبال کنید: